تلسکوپ فضایی هابل ناسا، تصویرکهکشان مارپیچی میانی NGC 1827 را از لبه نشان می‌دهد، نوارهای غبار قهوه‌ای‌زنگ زده، کهکشان را از طول به دو نیم تقسیم کرده‌اند. در پس‌زمینه سیاه، کهکشان‌های دوردست دیده می‌شوند و ستاره‌های پیش‌زمینه را می‌توان به‌آسانی از روی سوسوهای پراش (diffraction spikes) آن‌ها تشخیص داد. کهکشان مارپیچی میانی NGC 1827 در فاصله تقریبی ۳۷ میلیون سال نوری از زمین، در صورت فلکی کبوتر (Columba) قرار دارد. هابل این تصویر را در قالب یک رصدگسترده ثبت کرده است، که ۲۶۰ کهکشان satellite (کهکشان‌های قمری) پیرامون ۲۲ کهکشان میزبان مشابه راه شیری را در شعاعی حدود ۳۲ میلیون سال نوری از زمین بررسی می‌کند. هابل تاکنون ۱۱۱ مورد از این کهکشان‌های قمری را رصد کرده است. رصد بقیه به ۱۴۹ مدار دیگر نیاز دارد، یعنی یک مدار برای هر کهکشان.
این تصویر با دوربین پیشرفته نقشه‌برداری (Advanced Camera for Surveys) هابل ثبت شده و نواحی آبی روشنی را در امتداد قرص کهکشان نشان می‌دهد که با نوارهای تیره غبار نقطه‌گذاری شده‌اند، جاهایی که احتمالاً ستاره‌های جدید در آن‌ها در حال شکل‌گیری‌اند. یک ستاره درخشان پیش‌زمینه درست در سمت چپ برآمدگی مرکزی (bulge) روشن کهکشان دیده می‌شود، اما در واقع میان ما و کهکشان قرار دارد. چهار خط نورانی ناشی ازپراش دور این ستاره نتیجه خم شدن نور دراطراف پایه های داخلی است که آینه ثانویه هابل را نگه می‌دارند.
کهکشان‌های کم‌جرم مانند کهکشان های موجود در این برنامه رصدی هابل، راهی برای آزمایش پیش‌بینی‌های مدل‌های کیهان‌شناختی در مقیاس‌های کوچک فراهم می‌کنند، مقیاس‌هایی که این مدل‌ها در مطابقت با مشاهدات در آن‌ها با مشکل مواجه‌اند. داده‌هایی که هابل گردآوری می‌کند به ما کمک خواهد کرد ویژگی‌های کهکشان‌های کم‌جرم را در سامانه‌های مشابه راه شیری بهتر بشناسیم و توصیف کنیم و پژوهشگران را قادر می‌سازد مدل‌های کیهان‌شناختی را اصلاح کنند.
منبع: science.nasa.gov